كار ...كار
آري اما در ‌آن ميز بزرگ
دشمني مخفي مسكن دارد
كه ترا مي جود آرام ارام
همچنان كه چوب و دفتر را
و هزاران چيز بيهوده ديگر را
و سر انجام تو در فنجان چاي فرو خواهي رفت
مثل قايقي در گرداب
و در اعماق افق چيزي جز دود غليظ سيگار
و خطوط نامفهوم نخواهي ديد

 هر سال تو شرکت بهمون امتیاز می دن که بر اساس اون درصد افزایش حقوقمون مشخص می شه و تو ارتقا شغلیمون هم یه تاثیرایی داره. ولی فقط تعداد افراد خیلی محدودی می تونن امتیاز عالی بگیرن که اونا هم یا نورچشمی ها هستن یا شاید و ممکن است، اونایی که مثل.... کار می کنن. جزو دسته اول که نیستم ولی در جزو دسته دوم بودن، اصالت پیدا کردم که امسال جناب رییس روش نشده امتیازه رو بهم نده! (نکته انحرافیش رو هم دقت کنید که بعد 6 ماه هنوز حقوق هامون تغییری نکرده!)

 دیروز از کار رییس بزرگ، که حواسش هست که چقدر عرق می ریزیم ( تازگیها به لطف دوست جون فهمیدم آدم با برنامه نویسی و این نوع کارا هم عرق می ریزه) خوشحال شدم و به خودم قول دادم از فردا به موقع می یام سرکار D:  ولی باز هم امروز نیم ساعت دیر رسیدم! (الان یک سال و 6 ماهه که این روند سرکار اومدنم ادامه داره و مدت تاخیر هر روزم هم ثابته(نیم ساعت). کسی راه حلی سراغ نداره؟)

  کار تا وقتی که انگیزه ای برات وجود داشته باشه، می تونه لذت بخش هم باشه ولی وقتی یکی باشه که دم به دقیقه مثل قلام(؟) یا همون من می دونم ما موفق نمی شیم تو گالیور دم به دقیقه بگه موفق نمی شید، یا ایشالا موفق نمی شید و دعا می کنم شکست بخورید، کار و مشکلاتش هم رو اعصابه. بعضی آدما جدی مشکل دارنا!