*******

بی ربط به بالا:

    آقای پناهی عزیز، شعری نگفته ای که توش نصیحت کرده باشی، چشم و گوشتون رو بازکنید موقع تصمیم گیری و چشم و گوشتان را ببندید به وقت اجبار و تهدید و تحریک اطرافیانتان، و بعد هم مسئولیت تصمیمی که گرفته اید را دربست قبول کنید و نق نزنید!

    این ها را اگر نگفته ای، حداقل من رو یه نصیحتی می کردی و می گفتی: " اصلن به تو چه؟، تو برو به بدبختیهای خودت برس! "

   خدابیامرزدت.

سومی به خودم:

    شب شد، پاشو برو خونه، بسه هرچی اضافه کاری کردی!