سه روز گذشته فرصتی پیش آمد که گشت و گذاری در مناطق خوش آب و هوای تهران داشته باشم و خانه های زیبا و بزرگ اون مناطق رو تماشا کنم و برای خودم دل بسوزانم که در خانه ای هم اندازه قد و قواره خودم وسط دود و دم زندگی می کنم...
هنوز تو حال و هوای دل سوزاندن برای خودم بودم که آقای همسایه خبر داد که جناب همسایه آپارتمانش (که دقیقن شبیه واحد ما هست و ما انباری هم داریم و آنها ندارند) را با قیمت 2/2 برابر مبلغی که ما (من و د.خ.) اجاره کردیم، اجاره داده است! و به جای دل سوزاندن برای خودم نشستم حساب کتاب کردم که من چطور می تونم این همه رو جور کنم به اضافه اینکه نصف اجاره فعلی را هم باید به د.خ. بدم که داره می ره!
حالا هم با دیدن خونه های نقلی محله فعلی باز دلم برای خودم می سوزه که باید برم به یه محله دورتر و بد اب و هواتر. چرا من روزبروز فقیرتر می شوم ؟
