*******

نه هر که چهــره برافروخت دلبــری داند

نه هر که آينـــــه سازد سکــــندری داند     

نه هرکه طرف کله کج نهاد وتند شست

کــــلاه داری و آييـــن سروری دانــــــــــد

تو بندگی چو گدايان به شرط مزد مکن

که دوست خود روش بنده پروری دانــد

غلام همت آن رند عافيت سوزم

که در گداصفتی کيمياگری دانـد

وفـــا و عهد نکـــو باشد ار بيامــوزی

وگرنه هر که تو بينی ستمگری داند

ببــاختـم دل ديوانــــه و ندانستم

که آدمی بچه‌ای شيوه پری داند

هزار نکته باريکتر ز مو اين جاست

نه هر که سر بتراشد قلندری داند

مدار نقطه بينش ز خال توست مرا

که قدر گوهر يک دانه جوهری داند

به قد و چهره هرآن کس که شاه خوبان شد

جهـــــــان بگيــرد اگـــــر دادگستری دانـــــــد

ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگــــاه
که لطف طبع و سخن گفتن دری داند