*******

    به روم لبخند می زنند و تحسینم می کنند و می روند.  نمی دونم از شرم است که رفتار و عمل خود را با دروغ –برای دیگران- توجیه می کنند یا چه؟ اصلن چه نیازی به دلیل و توجیه هست؟ باز نمی دانم.

    و چقدر تحمل شنیدن این دروغهایی که پایه های سست آرامشی که با زحمت برای خود می سازم را ویران می کنند، سخت است.

    هیچ یادشان نیست که رفتارشان را با دروغ دیگری برای من توجیه کرده بودند؟ چه لزومی هست به این همه دروغ گویی؟