یه خانواده ای تصادف کردن و متاسفانه کشته شدن. تو اعلامیه ترحیم که رو بورد زدن، یه عکس خانوادگی هم ازشون چاپ کردن که خانومه هاشون صورت ندارن. مثل امامای تو کتاب دینی. و برای دختره بولد شده نوشتن دوشیزه.... .
داشتم فکر می کردم یه وصیتنامه بنویسم – یا نه تا وصیتنامه ام پیدا بشه دیر می شه- بهتره خودم مستقیم به خانواده ام وصیت کنم که وقتی مُردم، مبادا رو اعلامیه فوتم عکس بی صورت چاپ کنن یا به جای عکسم، عکس یکی از این گلهای زشتی که رو اعلامیه ها می زنن رو چاپ کنن یا بخوان به همگان اعلام کنن که من دوشیزه بوده ام.
بدم نیست اصلن خودم یه اعلامیه بی تاریخ درست کنم و بدم بهشون که وقتی مُردم فقط تاریخش رو بنویسن و چاپش کنن….
خب فکرش رو که می کنم، می بینم بهتره برای مُردنم هیچ اعلامیه ای چاپ نشه اصلن! آره اینطوری از همه بهتره.
نکنه دیر بشه و نگفته باشم بهشون. خوبه که همین الان زنگ بزنم به پدرم... .
